24 maart 2016

Verloren.

Het gevoel dat al drie dagen heerst. 
Ik voel me verloren
Verloren, omdat onze wereld ineens een plek lijkt te zijn die we niet kennen en waarin we nergens veilig lijken te zijn. En tegelijk moeten we strijdlustig zijn, mogen we niet toegeven aan onze angsten en twijfels. Wij moeten samen staan en hier sterker uitkomen.

Ik ben er van overtuigd dat ontelbare ouders zich de vraag hebben gesteld in welke wereld onze kinderen terechtkomen? Hoe kunnen wij onze kinderen opvoeden met waarden en normen die (naaste)liefde symboliseren als er zulke gruwelijke daden worden gepleegd?

Naar de woorden van Clouseau in hun liedje over morgen:

"Hoe vertel ik 's avonds aan mijn kind
Dat de toekomst naar ons lacht?
Maak je geen zorgen, over morgen."

***
"En ik hoop op een nieuwe dag
En ik hoop als ik naar je lach
Dat de zon gaat stralen in je hart
En vergeet hoe de wereld strijdt
Want ik weet: daaraan komt een eind
Als je maar weet waar alles start:
De zon schijnt in je hart"

Laat ons geloven dat de goedheid van de mens deze gruweldaden kan overwinnen!



Ik brand deze kaars, in mijn huis & mijn hart, om alle slachtoffers, hun familie & vrienden te herdenken. Dat zij nooit vergeten worden...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen